Mam przyznać się do zdrady?

komentarze (1) | dodaj komentarz

Jednorazowy skok w bok, czy też wieloletnia przygoda za plecami stałego partnera – zdrada może
przybierać różne formy, jednak niezależnie od nich prędzej czy później przychodzi moment, kiedy
niewierny partner naprawdę zaczyna żałować swoich czynów i chce się od nich całkowicie odciąć.
Jeśli druga połówka wcześniej nie dowiedziała się o zdradzie, pojawia się pytanie – przyznać się
do swojej niewierności, czy też zapomnieć o sprawie i żyć ze świadomością ogromnych wyrzutów
sumienia.

Powiedzenie całej prawdy jest z pewnością ogromną ulgą dla zdradzającego, pozwala mu bowiem
pozbyć się zbędnego balastu i niejako oczyścić z winy. Dla osoby zdradzanej informacja ta może być
jednak ogromnym szokiem i straszliwym ciosem, po którym, nawet jeśli nam wybaczy i nie będzie
chcieć przerywać związku, już nigdy nie spojrzy na nas tak samo. Raz nadwyrężonego zaufania nie
da się odbudować, świadomość niewierności i zdrady będzie cały czas żyła w głowie zdradzonego
partnera i co jakiś czas będzie doprowadzała do mocniejszych spięć.

Naprawdę ciężko dać jednoznaczną odpowiedź czy do zdrady warto się przyznawać czy też nie. Jeśli
darzysz swojego partnera pełnym zaufaniem i jesteś świadom jego ogromnego uczucia wobec niego i
wiesz, że zawsze znajdziesz w nim wsparcie, może powinieneś przemóc się i poinformować o czynie,
którego się dopuściłeś – szczególnie, jeśli nie chcesz mieć już przed nim żadnych tajemnic. Jeśli
jednak wiesz, że informacja ta może doprowadzić do całkowitego załamania waszego związku albo
też rozstania, wtedy zachowaj ją dla siebie. Obojętniej jakiej decyzji w tym przypadku byś nie podjął,
będzie ona miała swoje negatywne i lepsze strony – pamiętaj jednak, że to Ty zdradziłeś i musisz
ponieść odpowiedzialność za czyny, których się dopuściłeś.

komentarze (0) | dodaj komentarz